Een nieuwe start

2018 begon voor mij heftiger als geplant. In 2017 had ik een heftig jaar achter de rug met vele ziekenhuis opnames en overnachtingen in een zorghotel. Dit zou mijn jaar worden. Een rustig jaar waarin ik kon werken aan een betere toekomst.

Dat aan mijn toekomst werken gebeurt gelukkig nog steeds maar niet op de manier waarop ik het geplant had. In Januari kreeg ik een kleine exacerbatie van mijn astma. Na 2 weken prednison kon ik er weer tegenaan. Althans dat dacht ik. Ik had nog wel veel vage klachten maar dacht dat die gewoon bij het herstel hoorde.

In Februari ging het mis. Een nieuwe exacerbatie en verschillende infecties zorgde ervoor dat ik weer aan een nieuwe stootkuur moest beginnen. We hebben geprobeerd om mij zo lang mogelijk thuis te laten maar dat was na een paar dagen geen optie meer. De huisarts kwam en belde een ambulance om mij naar de SEH te brengen. Daar volgde onderzoeken en een nieuwe opname.

Door de infecties kon ik niet meer eten en drinken waardoor ik een infuus kreeg tegen uitdroging en tegen de misselijkheid zodat ik snel weer zelf kon eten en drinken. Mijn lichaam was erg zwak en kon niet veel aan. In het ziekenhuis kreeg ik een zware aanval waarbij meerdere vernevelingen niet hielp. Mijn bloeddruk werd gevaarlijk hoog en ook mijn hartslag tikte er vrolijk op los. Even dachten ze aan een longembolie wat het gelukkig niet was. Ik kreeg een speciale morfine drank tegen de benauwdheid die ervoor zorgde dat ik minder pijn had, makkelijker kon ademen maar ook dat mijn hart weer rustig werd.

8 dagen later mocht ik, met de morfine en alle medicijnen, naar huis. Ik was stabiel genoeg om thuis aan te sterken en daarnaast is in een ziekenhuis liggen met een lage weerstand ook niet optimaal. Eenmaal thuis gingen we de prednison afbouwen. Dit was zwaar, heel zwaar. Ik kreeg weer meer klachten en werd ongeduldig. Veel meer als in bed liggen kon ik niet. Naar de wc gaan was al een te grote inspanning waar ik erg benauwd van werd.

De artsen vertelde me dat ik nog een lange weg te gaan heb omdat ik echt veel zieker was dan ik doorhad. Zo had die grote aanval mijn dood kunnen zijn als ik thuis was geweest omdat, als ik al een ambulance had kunnen bellen, deze niet op tijd zou zijn geweest.

Met dat in het achterhoofd had ik iets meer rust bij mijn herstel. Toch werd ik weer steeds benauwder. Afgelopen maandag besloot ik de arts te bellen omdat ik bang was dat het weer mis zou gaan. Ik kreeg een nieuwe prednison kuur om uit de dal te komen. Dagen van rust hielpen me niet en dus had ik weer contact met de arts. Nu hebben ze de kuur nog hoger gezet in de hoop dat hij dan aanslaat en ik normaal het weekend door kom.

Als ik terugkijk op het eerste deel van 2018 schrik ik er best van, dus kan me voorstellen dat het ook voor jullie even slikken is. Maar ik zie het ook als een geschenk. Ik ben er nog en moet genieten van het leven en alles wat er nog is en gaat komen.

Ik ben altijd erg praktisch ingesteld en ook nu ben ik vrij snel gaan kijken hoe ik mijn leven nog beter, leuker, gezonder en veiliger kan maken. Daarover zullen jullie op mijn site alles gaan lezen. Ik ga met mijn nieuwe site jullie meenemen in mijn wereld. Een wereld over een ernstige chronische ziekte maar die ondanks alles ook chronisch gelukkig en positief is.

veel plezier!

you’re perfectly imperfect ~ stichting infinita

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s