Songday; go the distance

Deze songday zondag is gecombineerd met een plofkop en co update. Want bet was best een heftige week! Een achtbaan was er niets bij. veel ups afgewisseld met diepe downs. Sluit je veiligheidsbeugels dan beginnen we bij de maandag.

I will find my way
I can go the distance
I’ll be there someday
If I can be strong
I know ev’ry mile
Will be worth my while
I will go most enywhere and feel like I belong

Op maandag zou de huisarts mij bellen om te kijken of hij nog langs moest komen, er een opname nodig was of dat de antibiotica genoeg aangeslagen was. Deze koele kikker vond het stiekem toch wel een beetje eng. Ik had geen zin in een opname, maar goed, wat moet dat moet. De prednison en antibiotica had wel iets gedaan maar zeker nog niet voldoende. Het zweet stond echt overal toen de arts belde. Gelukkig kreeg ik twee extra dagen zodat de medicatie nog net even het voordeel van de twijfel kregen. Hier was ik echt heel erg blij mee. Figuurlijk een verademing en hopelijk de komende dagen ook letterlijk!

Dinsdag ging ik met suus even in m’n rolstoel zitten. Donderdag moet ik naar de poli voor de longarts. Suus kon me wel brengen maar kon ik het wel aan? Ik lag al 8 weken op bed en naar de wc gaan is nog steeds een hele bevalling. Dus vandaag gingen we het testen. Ik in m’n rolstoel en suus duwde me over de galerij en toen naar buiten. Het was wel gek om weer buiten te zijn en lekkere frisse lucht in te ademen. Buiten heb ik maximaal 5 meter zelf gerold als het al niet minder was. Binnen 5 minuten lag ik alweer adem snakkend in bed. Flink benauwd van 5 minuten actiever zitten. Geen succes dus! De rest van de dag lag ik als een zombi in bed. Ik was echt tot niets meer in staat. Wat een confrontatie maar gelukkig ook op een positieve manier. Nu wist ik zeker dat ik donderdag niet naar het ziekenhuis kon. Daarnaast weet ik nu ook waar ik sta qua herstel en dat geeft me rust.

Woensdag kwam de arts langs. Die twee dagen extra hebben me wel iets meer lucht gegeven maar ik was nog niet helemaal happy. Ik was gelukkig wel te “goed” voor het ziekenhuis. Ik kreeg een zwaardere antibiotica en m’n afspraak van het ziekenhuis werd veranderd in een bel afspraak. Ik had geen koorts meer maar wel flinke verhoging. (Maar na inspanning had ik wel koortsaanvallen) Verder was er al contact geweest met een andere arts en is er besloten om me aan te melden voor een nieuw revalidatie traject. Er zijn wel wachtlijsten dus het kan nog even duren. Mocht ik dit keer wel thuis de prednison goed af kunnen bouwen en kunnen herstellen halen ze me van de wachtlijst af, maar voor nu is het fijn dat alle opties open staan. Hoe zeer ik revalideren en een opname ook haat, zou ik er nu echt heel blij mee zijn. Dit kan gewoon niet meer, het duurt te lang en m’n lichaam is op. Ik wil weer een normaal leven en heb besloten alles aan te pakken wat nodig is om dat zo snel mogelijk te kunnen realiseren. Als ze nu bellen dat ik morgen klinisch mag revalideren gaat de vlag uit! (Oké, soms vind ik m’n verstandige ik best eng haha)

Daarnaast had ik vandaag echt leuke post. Hester stuurde heel origineel een kaartenslinger. Echt super leuk! Kaartjes helpen me echt de dag door. Blijf het bijzonder en lief vinden dat men zo attent is om aan me te denken en het fleurt m’n kamer lekker op.

Donderdag had ik een telefonische afspraak met mijn longarts. Ik wist niet hoelaat hij zou bellen wat mij best veel spanning gaf. Ik durf dan gelijk niet meer naar de wc want dan zul je zien dat hij net dan belt. Gelukkig belde hij in de ochtend. Hij was tevreden over het beleid van de huisarts en zou zelf hetzelfde gedaan hebben. Daarnaast adviseerde hij om maandag pas langzaam af te bouwen van de prednison en de morfine pas af te bouwen als ik weer stabiel ben. Daar kon ik me helemaal in vinden. Toch vind ik het afbouwen van de prednison best eng aangezien dat steeds mis gaat.

Ik ben echt gezegend met de begripsvolste longarts van Nederland. Hij luistert goed, leeft zich in en kijkt ook echt naar wat het beste voor mij is maar dan ook mentaal gezien. Dit gesprek gaf me heel veel vertrouwen! Ik kan er weer tegenaan! Laten we die groene monsters vermorzelen! We can do iT!

I’ll be there someday, I can go the distance
I will find my way if I can be strong
I know every mile would be worth my while
When I go the distance, I’ll be right where I belong

Ook kwam vandaag de ergo aan huis. We hebben gekeken naar m’n dagschema. Ik moet voortaan na elke activiteit 5 a 10 minuten rust nemen om bij te komen. Mijn lichaam heeft veel meer rust nodig, ook als het straks beter gaat. Om dat niet te “vergeten” heb ik een leuke reminder op tafel geplakt. (Primeur: binnenkort komen deze en nog veel meer leuke spullen online in mijn nieuwe webshop)

Daarnaast hebben we de WMO gemaild voor de aanvraag van een elektrische rolstoel. Door een elektrische rolstoel zou ik weer dagjes weg kunnen zonder mezelf uit te putten. Of gewoon even naar buiten aan het water tot rust komen. Daarnaast kan ik dan gekanteld zitten/liggen zodat ik ook dan die rustmomenten kan nemen. Ook hier sta ik helemaal achter. Kan niet wachten om weer weg te kunnen. Maar het besef dat ik dan waarschijnlijk m’n handbike en normale rolstoel in moet leveren viel me zwaar. Ook al weet ik dat ik er nu niets mee kan, voelt het veel te definitief. Een mega heftig confrontatie moment. Het is lang geleden dat ik zo gehuild heb. Niet handig als je al benauwd bent. De aanvraag was best confronterend maar inmiddels sta ik er helemaal achter en ben ik er oké mee. De voordelen zijn veel groter dan de pijn en het verdriet van m’n “normale” rolstoel.

Vrijdag had ik geen afspraken en dat was maar goed ook. M’n lichaam is echt op en al helemaal na deze week. Ik voelde me zwak, duizelig en eten was een ramp. Ik heb de hele dag gelegen zonder echt series te kunnen kijken of wat te kunnen tekenen. Ik kon niets opbrengen. Daarnaast had ik mega heftige steken op m’n borst van de medicatie en was m’n lever ook irritant aan het doen. Zelfs de morfine hielp niet genoeg. Het enige voordeel was dat ik zo moe en zwak was dat ik geen energie had om me hierover druk te maken.

Gelukkig kon ik de dag toch nog goed afsluiten. Niki had voor mij muurstickers gehaald en ze ook gelijk opgeplakt. M’n slaapkamer word steeds leuker. Om het nog meer mij te laten zijn heb ik op Alie wat decoratie cactussen besteld. Ik hoop dat die snel geleverd worden zodat m’n slaapkamer nog gezelliger word. Natuurlijk show ik dan Hey eindresultaat van de slaapkamer make-over.

Gisteren nam ik mijn laatste antibiotica! Party! Deze zwaardere kuur heeft goed z’n best gedaan op echt alle fronten. Zowel waar hij bedoelt was qua longen, als ook bij de bijwerkingen. Ben echt blij dat deze extra zware stoot z’n werk gedaan heeft. En om de dag nog positiever te beginnen koos ik voor m’n nieuwe kleren en heeft de zorg m’n teennagels mooi metallic roze gelakt. Love iT! Ik kan er helemaal tegenaan!

Eigenlijk zou ik vandaag met suus naar de glutenvrijebeurs gaan. Ik baalde echt dat ik niet mee kon want heb wel het een en ander nodig en ik wou verschillende beschuiten proeven. Ben nog steeds opzoek naar een lekkere glutenvrije variant. Hebben jullie nog tips? Maar ik kon het ook weer snel loslaten. Er komen nog meer markten en ik kan er nu toch niets aan veranderen. Ik gebruik die 0.22% energie die ik heb liever aan m’n herstel.

verder had ik vandaag iets meer rust in m’n lichaam. Ik was minder lamlendig en heb lekker oldskool “Bassie en Adriaan” & “Samson en Gert” gekeken. Juist nu ik geen concentratie heb en me als een slappe vaatdoek voel zijn deze series een uitkomst. Het grootste gedeelte van de tijd kijk ik niet eens maar luister ik alleen naar het verhaal.

Zo dat was m’n week. Een week waarin veel besef momenten zaten maar ook een week waarin ik toch de kracht vond om door te gaan en te kiezen wat echt belangrijk is; mijn herstel.

But I won’t loose hope, ‘till I go the distance

And my journey is complete, oh yeah

One Comment

  1. Maria schoonen

    Dat is inderdaad een heftige week geweest. Verstandig besluit genomen. Zo kun je straks naar buiten en leuke dingen gaan doen als voor je ziek zijn ,nu.Dat zal je zeker goed doen Yvette. Nu nog rustig aan en dan komt het vast goed met jou,stapje voor stapje vooruit

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s