Try – Colbie Caillat

Ook deze songday zondag heb ik weer een nummer uitgekozen die perfect past bij de afgelopen week.

Ook deze week is er weer veel gebeurd en heb ik ook veel over mezelf geleerd. Ik kwam tot nieuwe inzichten die mij hielpen in mijn genezingsproces, hoe moeilijk dat ook is.

Aan de hand van het nummer try neem ik jullie mee, want ook als je niet (chronisch)ziek bent, kan dit je helpen voor een gelukkiger leven.

You don’t have to try so hard

You don’t have to give it all away

You just have to get up

You don’t have to change a single thing

Het afbouwen met de prednison gaat in die zin nog goed dat m’n longen rustig blijven. Er is geen toename van sputum wat een heel goed teken is. Finaly! 💪

Dat houd in dat de laatste sterkere antibioticakuur goed zijn werk heeft gedaan. Nu zit ik weer aan m’n onderhoud antibiotica en dat gaat dus ook nog goed. Ik heb een haat liefde verhouding met deze medicijnen. Voor nu ben ik heel blij dat we eindelijk met de juiste aanval zijn gekomen.

Wel merk ik nu pas echt hoe zwak mijn lichaam is. Voorheen gaf de prednison mij ook energie die ik nu dus steeds minder via de pil krijg. Hoewel de energie vorige week ook beperkt was, is het nu echt drama.

Vorige week kon ik veel beter recht zitten in bed, tekenen of bloggen. Nu, nu ben ik van het eten al uitgeput. Mijn lichaam moet nu zo hard werken dat m’n bloeddruk en hartslag stijgen en m’n saturatie steeds lager word. Gelukkig heb ik geen koortsaanvallen en toenemende sputum dus heb ik geen nieuwe longontsteking. (Al zou dat met deze waarden best mogelijk zijn)

Hoe naar het ook is, deze symptomen horen bij het afbouwen. Na bijna 4 maanden hoge dosering prednison is mijn lichaam “verslaafd”. Wel ga ik maandag, of dinsdag, de arts mailen. Zoals het nu gaat trek ik het niet.

Wait a second, why should you care what they think of you?

When you’re all alone, by yourself, do you like you?

You don’t have to try so hard

You don’t have to bend until you break

Begin deze week was ik heel hard bezig om gewoon door te gaan zoals ik gewend was. Als ik dan een dag niets gedaan had kon ik me daar echt aan ergeren. Ik voelde me zwak en dan niet alleen lichamelijk. Ik had het gevoel alsof ik faalde, ik de strijd opgaf. Dat maakte me onzeker, bang maar vooral verdrietig.

Inmiddels weet ik dat mijn lichaam een hele grote strijd aan het leveren is. Dat juist nu rust nemen nog belangrijker is dan meerdere uren per dag zitten of iets doen. Helaas kwam ik daar op een vervelende manier achter. De aannemer kwam voor het bekijken van order. De gemeenste gaat, eindelijk, mijn huis toegankelijk maken. Deze man kwam de maten opmeten om alles te kunnen bestellen.

Ik vroeg geen hulp van vrienden bij deze afspraak want dat kon ik best zelf, toch? Nou niet helemaal dus. Kreeg een flinke aanval waarbij ik de nood morfine moest toedienen. Daarnaast was ik te benauwd en van de kaart om nog te eten en drinken. Niet heel erg handig dus.

Dit is een groot voorbeeld maar er zijn heel veel kleine acties te benoemen. Zoals even snel nog een mail sturen, kaartje schrijven of nog even die ene puzzel afmaken.

Moet het echt nu?

Dat is de vraag die ik nu steeds aan mezelf vraag. Moet het nu, of kan het ook straks of morgen? Ik merkte namelijk dat er heel veel klusjes waren waarbij ik dacht “ff snel”. Heel veel kleine klusjes bij elkaar zorgen voor een flinke belasting op je lichaam. Ik had helemaal niet door hoeveel invloed dit had op mijn gezondheid.

Zo maak ik nu mijn ochtend medicatie rond 19:00uur klaar. Voorheen deed ik dat net voor ik ging slapen maar ik merkte dat ik dan al heel veel kleine energieslurpers had gehad. Zo moest ik omkleden, lichaamsfuncties meten, medicijnen innemen, extra eten, wassen etc. Door nu m’n medicijnen al eerder klaar te maken verspreid ik de belasting over de dag. Daarnaast ga ik nu eerst met de zorg omkleden en wassen zodat ik daarna een half uur kan uitrusten voor ze met m’n eten en medicijnen komen.

Deze kleine aanpassingen zorgen ervoor dat ik beter de dag doorkom. En nee, ik kan nu niet ineens meer zitten, tekenen etc maar ik voel me wel prettiger en minder een zombie.

Ik ben er nog lang niet maar dat is oké. Vanaf nu maak ik de overweging wat prioriteit heeft en vraag ik iets meer om hulp. Ook heb ik voor mezelf de lat qua bloggen iets minder hoog gelegd. Lukt het niet om de blog om 7 uur in de ochtend online te hebben, dan maar iets later. Ik weet dat jullie daar respect voor hebben dus hopelijk kan ik mezelf daarin ook sneller accepteren. 🙂

Because i don’t have to bend until i break

2 Comments

  1. thesleepsheepgirl

    Ben echt blij om te lezen dat het afbouwen eindelijk beter gaat!! Wel weer flink balen om te zien dat je lichaam dan ondertussen zo verzwakt is! Juist de dingetjes als bloggen, tekenen zijn zo fijn om vanuit je bed te doen maar als dat gewoon al niet gaat is echt even flink k*t. Snap dat dat ook even voelt als falen maar het is eigenlijk andersom, wanneer je maar door blijft gaan juist dat je dan juist faalt, want dan laat je je eigen lichaampie in de steek. En je eigen lichaam is het allerbelangrijkste! Dus knap van je dat je nu kleine aanpassingen maakt om het allemaal wat dragelijker? te maken! Please don’t bend!!

    But be a pineapple:
    Stand tall, Wear a crown, Be sweet on the inside! (met afbeelding erbij komt het beter over haha)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s