Zij die sterven gaan, groeten u!

Ave Caesar, morituri te salutant of Ave Imperator, morituri te salutant is een bekende Latijnse uitspraak, die gedaan zou zijn door gladiatoren, die op het punt stonden om hun vaak dodelijke gevechten te beginnen.

Hoewel wij natuurlijk in 2018 leven en ik geen echte gladiator ben, klopt deze uitspraak als een bus. Vanavond is het erop of eronder. De dood of de gladiolen!

Held op sokken

Ik heb altijd een hele grote mond maar als het erop aankomt ben ik echt een angsthaas. Eigenlijk een redelijke impulsieve angsthaas aangezien ik gewoon vrijwillig toegezegd heb op vanavond. Oké ik ben ook een beetje trots, want hoe eng ik het ook vind, afzeggen zal ik niet zo snel doen. Afspraak is afspraak.

Het zijn acteurs; ze gaan me niet vermoorden!

Deze mantra zeg ik al twee maanden tegen mezelf. Ik hoop dat hoe vaker ik het zeg, hoe meer ik mezelf ga geloven. (Tegen beter weten in) vanavond ga ik namelijk met Mandy en Chris naar Walibi fright night. De gedachte alleen al doen me bibberen. Het is dat ik de luiers van m’n lieve neefje mees niet pas, maar anders…..

200% Angsthaas

Dat Mandy en Chris vrijwillig met mij mee gaan vind ik best knap en heel erg dapper van ze. Vorig jaar zijn we naar de Efteling geweest. En geloof mij, zelfs de Efteling is een uitdaging voor deze angsthaas op sokken. Achtbanen maken mij niet zoveel uit, al gaan we 100m in een vrijeval; i don’t care! Nee de pandadroom en de droomvlucht hebben Chris en Mandy met gevaar voor eigen leven getrotseerd. En dan bedoel ik ook echt voor gevaar met eigen leven…..wat een helden!

Ik weet in de pandadroom dat de boom gaat vallen en er een slang op me afkomt maar toch, elke keer weer, schrik ik me dood. Ik schrik alleen vol overgave, val hierbij uit m’n rolstoel en sla de persoon naast me. Sorry Chris! Als ik schrik ben ik namelijk ook ineens veel sterker en een ongeleid projectiel🙈

Ook in de droomvlucht weet ik dat er een stomme dwerg achter de boom vandaan komt, net voor de foto. Ook daar kreeg Mandy te maken met mijn handtastelijke manier van schrikken wat wel weer leuke foto’s oplevert.

Maar waarom ga je dan?

Ik schrik heel erg snel en dus ook heel intens maar dat geeft ook wel weer een soort kick. Tijdens het schrikken, of net ervoor, voel ik veel spanning maar daarna, wat een verlossing. Door het schrikken krijg je een flinke boost adrenaline waar ik erg lekker op ga. Daar kan ik dan wel weer intens van genieten. Eigenlijk kun je wel stellen dat ik verslaafd ben op het afterschrik effect.

Zij die sterven gaan groeten u

Ondanks dat ik weet dat het nep is en ze me echt niet gaan vermoorden is het toch wel heel spannend. Mijn laatste bijna dood ervaring mbt schrikken was in het spookhuis van Drievliet. Jup, die uit de hand gelopen speeltuin voor basisschoolkinderen. Daar kneusde ik mijn scheenbeen omdat ik te spastisch schrok in het spookhuis en tegen de ijzeren rand van het karretje aan schopte.

Walibi

Ik heb wel wat voorzorgsmaatregelen genomen voor vanavond. Sowieso gaan we niet in de spookhuizen want ik denk niet dat ik, of de acteurs dat gaan overleven.

Daarnaast ga ik op m’n scootmobiel. Sowieso kan ik lichamelijk gezien nu niet rollen, maar qua veiligheid is dat ook net iets beter. In Disneyland brak m’n beensteun af en sloeg ik een medewerker omdat ik schrok…dat gaat me nu niet overkomen.

Ook gaan we niet de hele dag. We hebben besloten om pas vanaf 18:00 te gaan. Lichamelijk gezien is dat voor ons alle drie een stuk beter. Mijn lichaam kan met alle prednison namelijk nog niet zoveel aan.

Het enige wat er kan gebeuren is dat ik van schrik extra gas geef met mijn scootmobiel en er maandag in de krant staat dat een op hol geslaagde scootmobiel 10 zombies van Walibi “verslagen” heeft.

Ga je vanavond naar Walibi en zie je een knal oranje scootmobiel? Neem geen enkel risico en spring zo snel je kan in de bossen of achter de bankjes voor je eigen veiligheid; want zij die gaan sterven, groeten u!

(bron foto’s : Walibi fright night & Pandadroom
Efteling)

4 Comments

    1. yvettemoerdijk

      Ja het was heel erg leuk. Qua schrikken ging het best goed. Hebben alleen gelopen verder geen attracties of spookhuizen gedaan omdat ik dat lichamelijk niet kon. Helaas ben ik die nacht wel opgenomen in het ziekenhuis waar ik een week op isolatie gelegen heb. Astma exacerbatie, virus en een bacterie waardoor ik naast benauwd ook veel pijn had. Gelukkig ben ik nu sinds zaterdag weer thuis 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s