Plofkop en co op vakantie (deel 1)

Eindelijk was het zover. Een welverdiende vakantie naar Lanzarote met de hele familie. Met de nodige aanpassingen qua medicatie kon ook ik gezellig mee. Toch heb je niet altijd alles in de hand, hoe goed je het ook plant. In deze blog neem ik jullie mee tijdens de dag van vertrek.

Naast mijn normale handbagage had ik een handbagage-koffer vol medicatie en medische voeding. En als ik zeg vol, dan ook echt vol. Pluis pastte er niet meer bij en mocht in m’n normale koffer mee.

Om 10 uur werden we opgehaald door de taxi die ons naar Rotterdam bracht. Mijn tante, Yvonne, was er al en dus konden we gelijk inchecken. Voor de douane was ik best gespannen ivm alle vloeibare morfine en spuitjes.

Douane problemen

Ik werd nog gefouilleerd toen het duidelijk was dat er iets met mijn bagage niet in orde was. Shoot, heb ik weer. Een beetje gespannen rolde ik naar de band met in m’n hoofd al een hele “ik heb veel medicatie en daar is m’n verklaring” praatje in m’n hoofd. Wonder boven wonder was het juist niet mijn medicatie koffer die problemen gaf maar m’n handbagage. Ik had magneetballetjes bij me waar je nutteloos mee kan friemelen. Na een extra controle mocht toch alles mee het vliegtuig in. Dat hadden we overleefd.

Vertraging

Om 13:00 uur mochten we inchecken. Dus ik zat met mama mooi klaar bij de gate. Ik had verneveld, morfine genomen en m’n mondkapje op voor vertrek. Na een lange stilte en onduidelijkheid bleek dat er vertraging was ivm het noodweer op de Canarische eilanden. Om half 2 konden we eindelijk boarden. Jippie.

Helaas was deze vreugde voor korte duur. Iedereen zat keurig in een klein, krap vliegtuig maar vertrekken, Ho maar. Uiteindelijk mochten we pas om 15:13 vertrekken. Mijn morfine was inmiddels uitgewerkt net als de verneveling. Nog snel even een extra shot genomen. Off we go!

Vliegen met slechte longen

In het vliegtuig moest ik mijn vogmask ophouden om te voorkomen dat ik nog zieker zou worden. Wegens de luchtcirculatie vliegen ook de bacteriën en virussen van mede passagiers mee. Helaas was dit niet het grootste probleem. Ondanks alle medicatie was ik flink benauwd en deed het ademen mij heel erg veel pijn. Dankzij verschillende apps kreeg ik mijn ademregulatie wel “gezond” maar het hielp verder vrij weinig, net als mijn medicatie. Dit was voornamelijk met het landen ook echt heel akelig. Ik ben veel gewend met benauwd zijn en zware aanvallen maar dit was toch echt een record. Knijpend in mama’s hand rolde de tranen over m’n wangen. Kon niet echt huilen maar ja, die tranen moesten eruit. Na de landing nog maar een keer alle medicijnen genomen.

Prinsesje

Gelukkig was de assistentie man, of eigenlijk jongen, zo lief om mij overal heen te duwen en dat was mega fijn, voor mij dan, hij zal rugpijn hebben aangezien mijn duwhandvatten nog in Amersfoort lagen.

Nadat we na een flinke wandeling de koffers hadden konden we naar de bus. Gelukkig bleef hij me duwen aangezien we bijna het hele eiland af moesten leggen eer we bij de bussen waren. Het was een complete vierdaagse alleen dan in een avond.

Het hotel

Wij waren de enige die in dit hotel zaten en dus konden we gelijk inchecken. Bij het inchecken kregen we een lekker glaasje sap, aangezien we geen cava wilden. Tijdens het inchecken kwam ook de man van de scootmobiel aan. Wat een timing. Na een kleine uitleg, en het bewonderen van zijn mooie ogen, reed hij de scoot naar onze kamer terwijl een ander onze koffers bracht.

Hangry

Inmiddels was het vet laat, voor Nederlandse begrippen aangezien het hier een uur vroeger is. Ik moest nodig eten, en mijn medicijnen. Vol goede hoop bestelde in een “bandega” (dienblad) en trok ik ten strijde richting het buffet. Jammer joh, niet geheel rolstoelvriendelijk. Of nou ja wel vriendelijk aangezien ik overal kon komen, zolang ik maar niet van plan was iets op m’n dienblad te leggen. Het koude buffet was prima te doen alleen het warme was met een helling. Gelukkig kon mama mij helpen.

Bleh

Helaas bleef ik me ondanks de medicijnen “bleh” voelen. Ik zat op bed en het ademen bleef pijn doen en m’n evenwichtsorgaan was ook de weg kwijt. Het leek alsof ik op een boot zat. Snel de laatste pillen erin en lekker proberen te slapen.

Wat een pittige dag was dit. Zie nu al wel een beetje op tegen het naar huis vliegen maar gelukkig kunnen we eerst nog een week genieten van de zon en van elkaar.

Volgende week deel 2 waarin ik jullie meeneem tijdens de mooie dagen op Lanzarote waar ik het werkwoord “yvetten” uitvoerig op de kaart van Lanzarote heb weten te zetten.

Niets missen van mijn avonturen? Abboneer je dan op mijn kanaal en/of volg me op instagram @yvettemoerdijk of natuurlijk gewoon via Facebook.com/ymoerdijk

2 Comments

  1. Maria schoonen

    Hallo Yvette. Wat fijn dat je toch op vakantie kon gaan. Ik dacht vaak,hoe zou het gaan. Maar met je moeder erbij moet het lukken. Al ging het niet zoals het zou moeten.Maar Yvette,ik hoop dat het je goed gedaan heeft en dat je nu weer wat aangesterkt bent. Heel belangrijk is het genieten van samen zijn en dat doet goed. Nu fijn uitrusten en nagenieten. Groetjes Maria

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s