Songday; je staat niet alleen!

Het jaar sluiten we af met een songday die mooi aansluit op het afgelopen jaar, maar ook gelijk mijn goede voornemen van 2019 laat zien.

Naast dat het voor mij een bijzonder nummer is, denk ik dag veel mensen zich erin herkennen. Iedereen heeft wel eens een moment dat het gewoon even niet meer gaat, of je nou chronisch ziek bent of niet.

2018 was een jaar waarin ik best langdurig heel ziek ben geweest. de ellende begon eind januari. Ik kwam in het ziekenhuis met een een astma Exacerbatie. Het ging niet echt goed en in de ambulance gaven ze me al extra medicatie. In het ziekenhuis kreeg ik een aanval erbovenop die we met de normale medicatie niet onder controle kregen. Er werd gestart met een morfinedrank die de benauwdheid tegen gaat. Na een ruime week was ik stabiel genoeg om naar huis te gaan.

Thuis kon ik echter niet veel meer dan in bed liggen. Telkens als we de prednison af gingen bouwen kreeg ik een nieuwe exacerbatie en moest ik weer terug aan de prednison.

Eind mei begon ik eindelijk op te knappen en kon ik iets meer uit bed. Een mooie timing aangezien ik 10 juni naar Guus Meeuwis zou gaan. We boekte een hotel zodat ik zo veilig mogelijk naar het concert kon. Helaas belandde ik na 1 nummer al bij de ehbo en heb ik verder niets meegekregen van het concert. Toen we naar het concert gingen was het bewolkt maar tijdens het voor programma klaarde het op. Het klaarde zo erg dat het tropisch warm werd. Als rolstoeler zat je uit de wind en vol in de zon. Daar kon mijn lichaam niet tegen.

De zomermaand daarna ben ik redelijk doorgekomen. Ik moest nog wel veel in bed liggen maar kon wel weer af en toe naar buiten. Zo kon ik weer proeven aan een normaal leven.

Zo kon ik genieten van een dagje dierentuin met een lieve vriendin en haar zoontje en ging ik met Amber op de scootmobiel naar Baarn om te lunchen.

Eind september belandde ik echter weer in het ziekenhuis met een zware astma Exacerbatie en was ik uitgedroogd omdat ik eten en drinken heel lastig vind als ik benauwd ben. Ze hebben toen in het ziekenhuis meegekeken hoe ik veilig kan eten en drinken. Ze hielpen me erg goed waardoor ik na een kleine week weer lekker in m’n eigen bed kon herstellen. Vanaf dit moment is m’n dieet wat aangepast. Zo eet ik nu vooral zachte smeuïge dingen en meerdere keren per dag.

Vanaf dat moment ging het eigenlijk steeds beter. Ik werd iets minder benauwd en kon steeds iets meer doen. De vakantie naar Lanzarote kon ook gewoon doorgaan. Dat had ik echt niet verwacht.

Op Lanzarote was het magisch. Ik was totaal niet benauwd en kon echt m’n conditie verbeteren. Alleen slapen was iets minder maar dat nemen we voor lief. Het was letterlijk en figuurlijk een verademing dat ik overdag meer kon. Ik voelde me weer gewoon yvette in plaats van de yvette met een chronische ziekte.

Jammer genoeg kon ik hier niet lang van genieten. Thuis liep ik het noro virus op met alle gevolgen van dien. Ik was echt heel erg ziek. Zo ziek als nu heb ik me nog nooit gevoeld. In deze blog kun je daar meer over lezen.

Leerproces

Als ik ziek ben, ben ik het liefste in m’n eentje. De prikkels van mensen om mij heen zijn dan teveel. Daarnaast vind ik het lastig om mensen te laten komen voor maximaal een half uurtje. Ik vind dat dan zo belastend voor de ander. Onzin natuurlijk, want ik hoef dat niet voor de ander te beslissen.

En laat ons altijd zoeken naar een uitweg
Met een uitgestoken hand voor elk probleem 
Er is niemand die zich daarvoor hoeft te schamen
Want niemand hier van ons kan het alleen 

Wat ik voor 2019 ga leren is om meer hulp te vragen, en mensen toe te laten ook op de momenten dat het even niet meer gaat. Wat ik daarbij moet onthouden is dat ik kan niet voor de ander kan en mag beslissen.

Door mensen iets meer toe te laten als ik me niet fijn voel zorg ik ervoor dat ik niet alleen ben. Samen gaat de tijd net was sneller en ben ik minder “eenzaam”. En nu is eenzaam een groot woord want dat was ik echt niet. Ik wil alleen ermee zeggen dat het soms ook wel echt fijn is als er iemand is, zeker ook op slechte momenten.

Na m’n vakantie heb ik al wel even kunnen oefenen. Ik was toen zo ziek en voelde me echt beroerd. Bij elke aanval leek het alsof ik dood zou gaan, gevoelsmatig gelukkig. Ik heb toen ook de zorg geappt of ze eerder konden komen omdat ik me echt niet oké voelde. Die kwamen eerder en vaker wat mega fijn was. Hoewel ik niet veel mee kreeg gaf het me een heel goed gevoel dat ze er voor me waren.

Niemand gaat er dood aan hulp vragen
Niemand hier van ons kan het alleen

Daarnaast helpt het hulp vragen met energie besparen. Zo hou ik energie over voor het herstel en voor leuke dingen. Ook dit heb ik met kerst al een beetje kunnen oefenen tijdens het gourmetten. Toen heeft mama mijn eten gemaakt zodat ik mijn matige energie kon besteden met aan tafel zitten. Een ander kan niet ruiken als ik hulp nodig heb en dus zal ik dit gewoon moeten vragen. Het ergste wat er kan gebeuren is dat de ander nee zegt, en ook dan is dat oké.

Ik ga dus volgend jaar iets minder als quasimodo leven en iets meer om hulp vragen. Hebben jullie ook nog goede voornemens voor 2019?

7 Comments

  1. Maria schoonen

    Mooi stukje Yvette. Het was een heftig jaar voor je. Maar fijn dat je goede voornemens hebt voor 2019.Dan komt het best goed in 2019 en kun je vast weer meer genieten zo ver het mogelijk is voor jou.Fijne jaarwisseling en met goede moed op naar 2019..veel succes en lieve groetjes van ons

  2. lifestylemommys

    Mijn blog over voornemens (ook van afgelopen jaar) komt 1 januari online. Ik ben vooral van plan om eens wat vaker aan mezelf te denken en de deur eens dicht te trekken. Een ander doet het ook zullen we maar zeggen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.