Songday; keep holding on

Het is, nog net, zondag en dus deel ik deze songday weer een nummer die past bij het moment.

Voor deze eerste zondag van 2019 heb ik een nummer gekozen die deze week mooi symbool staat voor jullie, mijn lieve volgers! Zonder jullie zou het een stuk lastiger zijn.

De laatste stuiptrekkingen van 2018

Deze week had ik namelijk de last van de laatste stuiptrekkingen van 2018. 2019 word mijn jaar zonder al te veel ziekenhuis bezoeken en doktersafspraken. Ook hoop ik minder astma- en clusteraanvallen te hebben.

Pijn of benauwd

Tijdens mijn laatste ziekenhuis opname moest ik deze keuze maken. Ik was heel benauwd en dat kon verholpen worden door de morfinedrank te verdubbelen en door de starten met morfinesulfaat. Helaas konden deze doseringen niet samen met mijn pijn medicatie. Ik kon zonder benauwd te worden niet eens zelf eten of drinken dus die keus was niet zo moeilijk. Pijn kun je tot op zekere hoogte negeren, dacht ik.

Inderdaad dacht. Als je altijd medicatie slikt tegen de pijn weet je niet hoeveel pijn je werkelijk zou hebben. Inmiddels weet ik dat maar al te goed. De pijn is terug, en heftiger als ooit.

Spalken

De pijn in m’n handen en polsen is best vervelend met verplaatsen, eten, drinken maar vooral met de tekenchallenge. Ik heb hier spalken voor maar deze zijn versleten. Gelukkig mag ik 15 januari langs om nieuwe spalken aan te meten. Deze pijn kan ik dus wel redelijk negeren.

Mijn goede slechte been

Mijn “goede” been echter is een heel ander verhaal. De zenuwpijn is gruwelijk aanwezig maar ook mijn knie laat flink van zich horen. In m’n knie heb ik letsel aan m’n meniscus en banden maar daar kunnen ze, in mijn geval, niets aan doen. De kans bestaat dat deze dan net als mijn rechterbeen vastgroeit.

Ik heb er momenteel zoveel pijn aan dat elke aanraking of beweging een pijnscheut veroorzaakt, zelfs als ik m’n romp beweeg. Mijn deken erop kan ik ook niet verdragen en dus ligt bij been naast de deken zodat ik met zo min mogelijk pijn kan liggen.

Dokter

Vrijdag belde ik de arts omdat ik het echt niet meer trok. Ik wist niet meer hoe ik moest liggen of zitten. En de weinige uurtjes slaap helpen ook niet mee in het kunnen verdragen van pijn. Na overleg is besloten dat ik niets tegen de pijn mag. De kans bestaat dat ik dan nog benauwder word. Ik moest het weekend maar aankijken en maandag weer contact opnemen.

Mijn wereld stortte even in

Hoewel ik rekening gehouden had met het “slechte” nieuws kwam het toch hard aan. Ik was boos, wanhopig en verdrietig tegelijk. Ik ben oververmoeid waardoor ik veel emotioneler reageer dan anders.

Ik plaatste een tweet en kreeg heel veel lieve, warme, opbeurende en helpende reacties.

You’re not alone
Together we stand
I’ll be by your side
You know I’ll take your hand
When it gets cold
And it feels like the end
There’s no place to go
You know I won’t give in
We’ll make it through
Just stay strong
Cause you know I’m here for you

i’m back!

De pijn is er helaas nog steeds maar ik ben mezelf weer. Ik kan dankzij al jullie lieve berichtjes weer genieten. Genieten van alle mooie tekeningen die langskomen met de #dreomkychallenge. Maar ook genieten van leuke spelletjes. Zo speel ik met een aantal lieve volgers nu weer Wordfeud. De ideale afleiding! Mocht je zin hebben in een potje, ik heet daar, heel verrassend, Dreomky.

I’ll keep holding on

Met genoeg afleiding lukt het me om door te gaan. Ik moet hierbij wel uitkijken dat ik niet over m’n grenzen ga maar tot op heden kan ik best een “oké” balans vinden.

Een paar dagen terug hadden ze zonder probleem dat been mogen amputeren. Inmiddels hoeft dat niet meer, maar zou ik wel een oplossing willen tegen de pijn.

Hebben jullie naast Netflix, gamen en tekenen nog andere afleiding tips die niet te inspannend zijn voor mijn longen?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.