Plofkop en co knalt het jaar in

De eerste blog van 2020 heeft even op zich moeten wachten. Dit kwam doordat ik het nieuwe jaar zo knallend begon, dat ik echt eerst even moest bijkomen. Voor wie mij op social media volgt was wellicht op de hoogte maar vandaag lees je het hele verhaal en wat eraan vooraf ging.

Plofkop in de media

Elk jaar “vlucht” ik weg van huis voor mijn gezondheid. Er word veel vuurwerk afgestoken en ook de nodige korven moeten eraan geloven. Hoewel ik binnen blijf, ramen, deuren en ventilatiesystemen gesloten houd, word ik erg benauwd van de lucht. Ondanks alles komen de dampen gewoon mijn huis binnen. Omdat ik hier erg ziek van word ga ik elk jaar met m’n moeder naar een locatie waar ik geen last heb van de lucht en toch kan genieten van een mooie jaarswisseling.

Uitzicht vanaf de hotelkamer. Het hele gebied was, op het nationale vuurwerk na, vuurwerkvrij. Ook de hotelkamer was goed geïsoleerd.

Dit jaar werd het begrip “vuurwerkvluchteling” groots opgepakt door de media. In samenwerking met het longfonds werd ik geïnterviewd door de Linda en door het Nederlands dagblad. Super fijn dat er eindelijk meer aandacht is voor een gezonde jaarswisseling.

You can run, but you cant hide

Dat is wat mijn astma gedacht moet hebben. Hoewel alles goed geregeld was werd ik steeds zieker. Ik sliep slechter, werd benauwder en mijn bloedglucose steeg enorm.

De maandag voor oudjaar besloot ik toch alvast te starten met een stootkuur prednison bovenop mijn onderhoudsdosering. Ik hoopte hiermee de dans te ontspringen.

Helaas sloegen de extra medicijnen niet erg lekker aan. Toen het met oudjaar ook nog heel mistig werd wist ik al hoe laat het was. Heel ongezellig maar wel verstandig bleef ik alleen achter in de hotelkamer in de hoop dat mijn klachten minder erg zouden worden.

Wilt u er een dokter bij?

Stiekem kunnen hier de nuggets van de mc niet aan tippen.

Hoewel ik geen trek had wist ik dat ik wel iets moest gaan eten. Verminderde eetlust is bij mij een van de tekenen dat mijn longen erg onrustig zijn. Ik heb dan afkeer tegen alles wat in m’n mond komt. Op pure wilskracht bestelde ik een portie luxe kip nuggets via de roomservice. Hoewel ik net extra verneveld had bleef ik erg piepen, rochelen en kraken. Toen de medewerker mijn eten bracht en vroeg of ik ook een dokter wou, wist ik genoeg. Foute boel.

Eerder naar huis

Ik zou tot zondag bij mama blijven maar besloot de andere dag al naar huis te gaan zodat ik naar mijn eigen arts kon. Je eigen arts is toch wel zo fijn met mijn indrukwekkende dossier waarbij de bijbel vergeleken een “romannetje” is.

Ik kreeg extra anti biotica van de arts zodat ik met een cocktail aan medicatie er bovenop zou komen. Ik had wisselende verhoging maar niet continu. Opgelucht en vol goede moed keerde ik weer huiswaarts.

De klapper van het jaar

Eenmaal thuis werd ik echter steeds zieker en beroerder. Ik werd benauwder en de vernevelingen werkte steeds minder goed. Daarnaast werd ik zo misselijk dat ik niet meer wist waar ik het zoeken moest. Toen de thermometer 39,4 aangaf wist ik wat ik moest doen. De hel op aarde bellen genaamd de huisartsen post. 39,4 is natuurlijk al hoog maar met mijn medicatie is verhoging/koorts praktisch onmogelijk.

Trauma

Aan de hap heb ik nogal een trauma. Mede ook omdat ze niet altijd mijn dossier goed konden inzien en er hierdoor wel eens wat inschattingsfouten gemaakt zijn. Maar nu had ik geen keus. Ik was zelfs zo beroerd dat ik gelijk vrijwillig belde. Thank God, ik was gelijk aan de beurt.

Waarschijnlijk kwam ik niet meer helemaal helder over. Van het hele gesprek weet ik namelijk niet meer zoveel. Alleen dat ik werd doorverbonden met de ambulance, ik niet meer mocht praten alleen af en toe ja of nee zeggen en ik vooral ook niet de deur open moest gaan doen.

3 man sterk

Binnen 2 minuten stond de eerste ambulance medewerker al in de woonkamer en was ik voorzien van een infuus. Deze motorverpleegkundige liet me extra vernevelen en nam nog wat testjes af. 5 minuten later stond de echte ambulance al klaar om mij naar het ziekenhuis te vervoeren.

Seh

Omdat het toch een dag van overwin je angst was ging ik daar nu maar even lekker mee door. Als ik ziek ben, ben ik graag alleen. Ik wil niemand tot last zijn en ook vooral niemand ongerust maken. Toch kwam een vriendin met haar vriend gelijk naar de seh om bij me te zijn en te helpen. Heel stiekem was dit erg fijn. Ik was best geschrokken hoe snel mijn astma escaleerde en hoe beroerd ik me kon voelen. Ook het feit dat 3 vernevelingen achter elkaar amper hielpen lieten z’n sporen na.

Trauma 2; met een visangst op de viskamer belanden

Het lange wachten op de seh was vandaag totaal niet aan de orde. Alle onderzoeken werden achter elkaar door uitgevoerd en de arts was bijna de hele tijd bij ons in de kamer. Binnen 2 uur was ik vanuit huis naar de afdeling verplaatst met alle onderzoeken ertussenin.

Thuis

Gelukkig kon ik inmiddels alle medicijnen binnen houden en had ik geen infuus meer nodig. Hierdoor mocht ik al vrij snel naar huis waar ik veiliger beter kon worden. Hoewel ik op isolatie lag, liggen de virussen en bacteriën op de loer. Toen ik groen licht kreeg wist ik dan ook niet hoe snel ik naar huis moest gaan. Oké niet te snel want ik was nog steeds heel erg ziek. Iets wat ik vaak vergeet als ik met ontslag ga.

Spoed overleg

Gelukkig weten vrienden je altijd op te vrolijken

Het weekend ging het echter weer steeds slechter. Natuurlijk is het thuis zijn zwaarder maar ik had het gevoel dat mijn longen weer toenamen. Toen maandag de assistent van de huisarts belde om te vragen hoe het ging viel ik gelijk en knetter hard door de mand. Na een spoed overleg met het ziekenhuis was besloten dat ik gelijk naar de arts moest voor wat onderzoeken.

Ze vond me veel te benauwd. Ik piepte en kraakte erg hard en kon amper praten. Aan de hand van de ontstekingswaarden zouden we een nieuw plan maken. Je snapt dat ik totaal geen zin had om terug naar mijn vakantiewoning in ziekenhuisland te gaan.

Gelukkig waren m’n waardes goed genoeg om naar huis te gaan. Wel werd besloten om voorlopig niet af te bouwen met de prednison en moest ik je donderdag weer laten keuren.

Donderdag klonken m’n longen nog steeds onrustig maar maakte ik wel een iets alertere indruk. Ik vernevelde nog steeds om de 1,5 uur en gebruikte 6x per dag een morfinedrank bovenop de normale doseringen. We kwamen tot de conclusie dat nu afbouwen met de prednison vragen om problemen is. Na het weekend start ik met afbouwen, vandaag dus.

En nu?

Ik kan er helaas niet veel mooiers van maken dat ik nog steeds herstellend ben en een lange weg te gaan heb. Je hoort me nog steeds piepen en kan bar weinig. Wel heb ik het idee dat het steeds iets beter gaat. Zo kan ik wel weer eten en slaap ik nu 3 uur in blokjes van een uur.

Ik heb onwijs veel zin om de prednison weer afbreken bouwen aangezien het ook flink wat invloed heeft op de diabetes. Ik mag zelf beslissen hoe ik ga afbouwen omdat ik mijn lichaam het beste ken. Natuurlijk gaat dit wel in overleg met de arts die erg betrokken is met de situatie.

Alles tegelijk

Helaas was dit niet alles wat er speelde qua gezondheid. Zo moest ik ook nog andere onderzoeken laten doen in verband met pijn, nam de clusterhoofdpijn toe en moest er veel geregeld worden voor de diabetes. Om de blog een beetje leesbaar te houden vertel ik later deze week over de rest van alle onderzoeken en hoe het afbouwen gaat.

Ik hoop dat jullie 2020 beter begonnen zijn!

5 Comments

  1. janny van eck

    watmoet je hier nu toch weer op zeggen,hoop zodat je de pred weer afkunt bouwen zonder te veel problemen. wens je heel veel sterkte weer met al de onderzoeken die komen gaan.

  2. Maria schoonen

    Wat zo goed voor jou zou moeten zijn ,het hotel, werd je door dat vuurwerk toch weer verknalt. Wat jammer weer Yvette. Wat een verhaal weer. Heel veel Beterschap . Hopelijk gaat het stapjes vooruit. Wat ben jij een positieve kanjer…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.