Songday – je bent niet alleen

Deze week een hele openhartige songday zondag. Jullie gaan een hele andere kant van mij zien. Ik moet toegeven dat ik zelf ook niets van deze andere kant afwist. Wellicht dat het me daardoor ook zo overviel.

Je zit alleen in je kamer

En voelt je niet goed

Denkt teveel aan je zorgen

En wat je ermee moet

Je hebt een sterke wil

De drang om door te gaan

Maar vind vandaag geen rust

Geen kracht om op te staan

Het was een hele drukke week qua gezondheid. Het princiepe “als je iets doet, moet je het goed doen” moet ik echt leren loslaten. Evenals het sparen van chronische ziektes. De voetbalplaatjes van de Albert Heijn zijn ook eigenlijk wel veel leuker.

Vooral woensdag en donderdag was het een emotionele dag. Veel dokters, onderzoeken en gesprekken. En hoewel veel ook telefonisch of via de mail ging, maakte dat de impact er niet kleiner op.

Slecht nieuws qua longen en ook wel qua darmen gecombineerd met je niet lekker voelen is best een ding. En tot slot zit mijn bloedsuiker in een niet goedgekeurde achtbaan. Alleen mijn oogonderzoek was acceptabel.

Hoewel ik altijd uber positief ben, deed het me dit keer toch wat meer. En dat wat meer, is een understatement. Ik was er even helemaal klaar mee, en zo ken ik mezelf niet. Ik zie altijd nog wel ergens een lichtpuntje, hoe klein ook. Maar nu was ik echt even down en wist ik niet wat ik met mezelf aanmoest.

Maar je bent niet alleen

Ik zal er voor je zijn

Als het even veel te veel wordt

Ben ik er altijd

Ja je bent niet alleen

Je kunt het aan me kwijt

Als het leven je teveel wordt

Ben ik er altijd

Als je even wilt praten

Zal ik er voor je zijn

Kom maar naast me zitten

En stort het uit bij mij

Je tranen vloeien maar

Je kunt ze laten gaan

Ik vang ze voor je op

’t wordt tijd om op te staan

Gelukkig kon ik me herpakken. In plaats van onder een deken in een hoekje spreekwoordelijk te gaan huilen besloot ik mensen te berichten. Vertellen hoe het echt ging. Hierdoor kwamen er mooie gesprekken op gang. Vrienden die uitspraken zich al langer zorgen te maken. Ze de situatie niet vertrouwde. Maar ook vrienden die me daarna weer aan het lachen wisten te krijgen met slechte, hele slechte, humor en kattenfilmpjes.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder. Mijn longen zijn in rust al wat rustiger door een monster dosis prednison. En hoewel er verder lichamelijk gezien nog niet veel verbeterd is, voel ik me wel beter. Heel veel beter.

Ik heb geleerd dat je nooit, maar dan ook nooit, ergens alleen voor staat. Dat wist ik natuurlijk wel maar ik wou niemand tot last zijn. Ik wou niet dat men zich zorgen gingen maken om mij.

Maar wat ik nu dus geleerd heb, is dat ik helemaal niet voor een ander moet denken. Sterker nog, de meeste zeiden het super fijn te vinden dat ik ook deze kant liet zien. Dat ze zich juist zorgen maken als ik te sterk probeer te zijn.

Wat er ook gebeurd, je bent nooit alleen. Hoe klein, onzeker of kut je je ook voelt, er staan altijd mensen klaar om je te troosten en om je weer aan het lachen te krijgen.

En mocht je er behoefte aan hebben, mag je me altijd een berichtje sturen!

IK ben er ook voor jullie, zoals jullie er voor mij zijn!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.