Home SWEET Home

Na mijn vierdaagse mini vakantie in ziekenhuisland ben ik weer thuis. Hoe lief ze allemaal ook zijn, niets is beter dan thuis. Of nou ja, bijna niets.

Zaterdag

Ik moest zaterdag de hap bellen aangezien ik na 3 liter laxeer en twee hoge klisma’s amper resultaat had. De huisarts had al een melding gemaakt dus men wist dat ik kon bellen.

Toen ik kwam vroegen ze gelijk of ik niet voor mijn longen kwam. Nee, ik kwam echt en alleen voor mijn darmen. Toch wilde de artsen even naar mijn longen luisteren. Piepen, reutelen en rechts minder ademruis. Verhoging en een lage saturatie. Oké…. dat was niet geheel de planning. Waarom wilt mijn lichaam altijd de overtreffende trap?

Toch werd ik voor de mdl-arts doorgestuurd naar de seh. Ook daar begonnen ze weer of ik echt niet voor mijn longen kwam. Ik weet dat mijn longen heel slecht zijn en ik amper kon praten maar ik had gewoon even geen zin in mijn longen. Ik kwam voor m’n buik, mijn darmen. Mijn longen zijn toch uitbehandeld.

Opname

Uiteindelijk werd ik na onderzoeken opgenomen op de mdl afdeling. Ik moet zeggen dat ik wel even moest wennen. Ik ben zo gewend aan de longafdeling en de mensen die daar werken. Nu was alles anders, ondanks dat de gang en kamers precies hetzelfde zijn. Andere geluiden, luchtjes, mensen. Oké, misschien lig ik iets te veel in het ziekenhuis als ik op deze manier afdelingen ga vergelijken en dus ook afdelingen anders ervaar. Maar het is echt een wereld van verschil.

Gelukkig was iedereen bij mdl echt heel erg lief en behulpzaam.

Arts

De arts kwam al snel langs om te vertellen wat ze gingen doen. Veel laxeren en hoge klismas zodat mijn darmen leeg konden raken.

Maar, nog even over de foto’s die gemaakt zijn begon de arts. O jee, hadden ze iets aan mijn darmen gezien? Ze hadden een buikfoto gemaakt om te zien of en hoeveel ontlasting er vast zat in m’n darmen. Maar nee, ze hadden ook foto’s gemaakt van m’n longen en daar zagen ze een plekje op. Dit kon vals alarm zijn of iets van een ontsteking. Dat laatste zou wel de benauwdheid verklaren.

Gehospitaliseerd

Maar eerst gingen we mijn darmen legen. Liters laxeer heb ik gedronken. De meeste mensen vinden het heel erg vies. Ik ook trouwens want donderdag ging ik echt over m’n nek. Het was zoet zuur zout en bitter tegelijk. En daarvan moet je minimaal een liter drinken in het uur. Jummy, wat een feest.

Maar, na de 5e liter begon ik het zelfs lekker te vinden. Ik drink het weg als wijn alleen dan zonder kater.

Door het laxeren en de klismas kwamen mijn darmen weer wat meer op gang. Het komt erop neer dat ze “verlamd” geraakt zijn door alle medicijnen die ik qua astma nodig heb gecombineerd met de morfine.

Mijn darmen zijn nu weer leeg en nu hopen we dat ze het thuis gewoon blijven doen. Al moet ik zeggen dat ik het wel een beetje spannend vind aangezien ik inmiddels al weer 4 dagen geen ontlasting gehad heb.

Longen

Maar dan hebben we die lieve longen ook nog. Ik was echt heel benauwd, al probeerde ik dat natuurlijk niet echt te laten merken. Toch kreeg ik regelmatig te horen “als ik jou zie krijg ik het al benauwd”. En als dan ook de arts zegt dat ze zelden iemand zo benauwd heeft gezien, komt dat wel even binnen.

De longarts vertrouwde het niet helemaal. Mijn saturatiedips horen niet bij astma. Bij astma kun je heel benauwd zijn maar toch een perfecte saturatie hebben. Dat mijn saturatie in rust tussen de 92/94 zat en zodra ik bewoog, zoals bij eten en drinken, ik onder de 90 kwam zat haar niet lekker. Dit met de pijn die het ademen doet en het geluid uit m’n longen zorgde dat ze dacht aan een longembolie.

Ct scan

Een longembolie kun je in een ct scan met contrast uitsluiten. Echter heb ik dat ooit gehad en kreeg ik een allergische reactie op de vloeistof die ze gebruiken. Dit maakte dat ze het allemaal wel spannend vonden om mij dit onderzoek te laten doen. Met spoed moest ik bloedprikken om te bekijken of bepaalde waardes verhoogd waren. Aan de hand van die uitslag moest ik wel of niet in de scan.

Helaas waren de waardes niet goed en mocht ik de scan trotseren. Vooraf spoten ze al een middel tegen de allergie in mijn infuus om het risico te verkleinen. Gelukkig ging de scan goed. Ik had geen allergische reactie en nog beter, ik had ook geen longembolie.

We gaan nu per week heel langzaam afbouwen met de prednison tot ik op 30mg zit. Dan gaan we weer verder kijken wat te doen.

Daarnaast mag ik nu onbeperkt vernevelen. Normaal mogen mensen dit 4 a 6 keer per dag. Als ik elke 10 minuten nodig heb, mag ik elke 10 minuten.

Ik moet even wennen aan het feit dat ik onbeperkt medicatie mag om zo toch iets leefbaarder te leven. Echter is het wel heel erg fijn. Mijn (hulp) ademhalingsspieren zijn minder gespannen en ik heb meer lucht. Ook piep ik minder hoorbaar, wat ook enorm fijn is. Dan ziet niet meer iedereen dat je echt ziek bent. Soms, heel soms, is het wel fijn onzichtbaar ziek te zijn.

Excursies.

Natuurlijk is ziekenhuisland niet compleet zonder excursies. Naast de ct scan, verschillende foto’s ging ik ook op expeditie naar de chirurg. Dit omdat ik al langer enorme pijn heb vanuit mijn bil richting mijn benen. Er werd eerst gedacht dat vetbulten, lipomen, tegen zenuwen aandrukte en dus maakte ze een echo.

Helaas was dit niet het probleem. Ik word nu verwezen naar de neuroloog. Het blijkt of beschadigingen aan mijn zenuw te zijn of een hernia. Leuk, dat kan er ook nog wel bij.

Home

Nu ben ik weer thuis en kan ik mijn eigen leven weer oppakken. Niet dat mijn leven nu heel erg spannend is, maar toch.

Weer gewoon tv kijken, eten wanneer ik wil en vooral wat ik wil. Niet meer alle mensen langs mijn bed die alle details over mijn poep willen weten. Ik was op den duur de schaamte voorbij en maakte er maar steeds foto’s van. Wel zo makkelijk. Het enige nadeel is dat ik instagram bijna niet meer durfde te openen. Bang dat ik de verkeerde foto zou plaatsen en de hele wereld mijn poepjes zou zien.

Letterlijk en figuurlijk Home sweet Home

Maar het thuis zijn is wel enorm zwaar. Zowel fysiek als emotioneel. Dat merk ik ook gelijk aan mijn bloedsuiker.

Bloedsuiker in het ziekenhuis

In het ziekenhuis had ik echt mooie waardes. Dit komt ook wel door het laxeren, maar toch. Vergeleken met de waardes thuis is dat toch wel even anders. Ik hoop dat mijn waardes weer snel beter worden.

Bloedsuiker weer thuis na opname

Maar ik ben weer thuis. Thuis zijn is zwaar maar het mooiste wat er is!

One Comment

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.