Plofkop ontploft van trots

Van de week ontving ik een heel speciaal pakketje. Iets wat op vele fronten voor mij een overwinning was en waar ik ook best wel een beetje trots op ben. Benieuwd wat er op m’n spreekwoordelijke deurmat viel en waarom ik zo trots ben? Lees dan vooral verder.

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten heb ik naast ernstige astma ook diabetes. Dit is een vrij lastige combinatie omdat de astma aanvallen en de prednison mijn bloedsuikers erg ontregelen. Daarnaast kan ik lichamelijk niet meer echt fanatiek sporten zoals ik voorheen deed.

Volg je eigen droom

Ik zag op instagram een oproep van de virtuele run in insulin. Een “hardloop” Event maar dan lekker Corona proef. Iedereen kon zich inschrijven en het geld ging naar het diabetes fonds. Echt een goede actie dus.

Even twijfelde ik of ik daar wel aan mee moest doen. Hardlopen is natuurlijk geen optie, maar ook vanuit mijn rolstoel ben ik momenteel niet echt heel belastbaar. Mijn longinhoud laat dat gewoon niet toe.

Meedoen zou een beetje als “valsspelen” voelen omdat de andere deelnemers wel een fatsoenlijke afstand zouden afleggen.

Stop met vergelijken

Maar toen besefte ik me dat de afstand relatief is. Het doel is bewegen binnen je mogelijkheden en geld ophalen voor het diabetesfonds.

Mijn tocht is dan misschien wel heel veel korter, maar mijn longinhoud is dan ook heel veel kleiner. Helemaal toen ik twee weken terug hoorde dat ik 30% inhoud verloren ben in 11 maanden tijd. En ik zat natuurlijk al niet op 100% longinhoud. Je hoeft geen wiskundig genie te zijn om te beseffen dat er dan niet meer heel veel van overblijft.

Mijn run on insulin

We waren een weekendje naar Domburg en daar ging ik de echte uitdaging aan.

Op mijn diaversary wel te verstaan. 22 mei kreeg ik de diagnose en dus vierde ik dat dit jaar met taart, cadeautjes en een fysieke uitdaging.

Op instagram deelde ik deze foto al. Voor vele is dit niets, voor mij was het een pittige uitdaging.

Ik heb hiervan echt geleerd om mezelf niet te vergelijken met andere mensen. Iedereen vecht zijn eigen wedstrijd. Je ziet van buiten niet hoe men de wedstrijd in gaan. Ik heb mijn eigen grenzen opgezocht maar er niet overheen gewalst. Mijn 600 meter is net zo waardevol als de 5km van een ander.

Waar ben jij trots op waarvan je denkt dat het voor een ander heel normaal is?

3 Comments

  1. lifestylemommys

    Ik ben zo ontzettend trots op jou, topper! Dat heb ik met fietsen. Soms kan ik best 3 kwartier fietsen en soms maar 20 minuten of zelfs minder. Op goede dagen ben ik trots op mezelf. Wat anderen er van vinden maakt me nu niet meer uit maar ik voel me stiekem toch geweldig als Lucas en Eva dan zeggen: mama dat ging vandaag goed he, wij zijn trots op jou 😁💪

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.