Van pen naar pomp 4; uitleg en het testen van de pomp

In de serie van pen naar pomp neem ik jullie mee in mijn traject om over te gaan op een insulinepomp.

Deze week kreeg ik de eerste uitleg van medtronic en mocht ik de pomp gaan testen. Zoals vanzelfsprekend was ik hierbij een beetje eigenwijs wat niet altijd goed afliep!

Voorbereidingen

Vooraf kreeg ik via de mail te horen dat ik m’n bloedmeter alvast mocht synchroniseren met de pomp en dat ik de datum en tijd mocht instellen. Het instellen van deze dingen verliep zo soepel dat ik het niet kon laten om toch een stapje verder te gaan.

Ik had via mijn diabetes verpleegkundige alvast mijn instellingen gekregen en dus besloot ik die er ook maar vast in te zetten. Het kon maar gedaan zijn natuurlijk. Ook dit sprak eigenlijk voor zich. Even twijfelde ik of ik niet ook alvast de ampul moest verbinden maar besloot toch om daar nog even mee te wachten. Het zou ook zo sneu zijn voor de instructrice als ze niets meer te doen had.

COVID proof pompuitleg

Normaal gesproken komt de instructeur van medtronic aan huis om de pomp uit te leggen en eventueel in te stellen. Door alle Corona maatregelingen was dit niet mogelijk en dus kreeg ik mijn uitleg via een beveiligde videoverbinding. Het inbellen ging makkelijk zonder haperingen.

Ik biechtte gelijk maar even op dat ik stiekem alles al geprogrammeerd had en eigenlijk ook wel wist hoe de pomp werkte. Gelukkig kon ze dit wel waarderen. Toch liepen we wel even alle functies langs om zeker te weten dat ik alles kende.

Toen ik ook het verschil tussen duaal en square bolus wist te vertellen vroeg ze welke pomp ik hiervoor had. Uhm, ik ben echt over van pennen maar ik weet het gewoon.

Ik ben namelijk iemand die eerst alles wilt weten en snappen. Voor ik aan de pomp ging had ik al veel gelezen over de verschillende pompen en filmpjes gekeken op YouTube. Hierdoor was ik nu veel sneller vertrouwd met de pomp.

Het testen

Eindelijk mocht ik mijn pomp gaan gebruiken waarvoor hij bedoeld was. Of nou ja, nog niet helemaal. De eerste 3 dagen mocht ik met nacl oefenen. Zo kon ik vertrouwd raken met de pomp, de standen en alle instellingen.

Ik was wel een beetje bang voor de eerste nacht. Je hebt toch een slangetje aan je buik met een “kastje” eraan. Zou ik die niet in m’n slaap eruit trekken? Zou ik überhaupt ermee kunnen slapen? Ja! Ik merkte er helemaal niets van. Ik had hem vastgemaakt aan het midden van m’n onderbroek waardoor ik hem niet voelde tijdens het slapen. Ik slaap namelijk op m’n zij.

Alles even proberen

Je kan ook de bolus snelheid aanpassen. Dan duurt het iets minder lang voor je alle insuline in je lichaam hebt. Ik kan zo ongeduldig zijn als dat ik groot ben en dus besloot ik de snelle stand even te proberen.

Dit had ik echter beter niet kunnen doen. Er kwam nu te snel teveel vloeistof in m’n buik waardoor het best een gevoelige plek werd. Om het infuus werd het rood en elke aanraking voelde alsof ik me verbrandde. Ik had mijn lesje wel geleerd. Geduldig wachten op de normale stand.

Na 3 dagen was ik klaar met testen en mocht ik nog 4 dagen draadloos door het leven gaan voor ik definitief over ging op de pomp.

Het moment is eindelijk aangebroken

De hele dag voelde ik me onrustig. Alsof ik jarig was en de visite elk moment kon komen. Alsof je als kind wacht op Sinterklaas. De tijd ging tergend langzaam en dus had ik wat afleiding nodig.

Aangezien ik de dag erna jarig was besloot ik naar het winkelcentrum te gaan om taart te halen en even bij de kleding te kijken. Gelukkig ging vrij impulsief een vriendin mee voor de nodige afleiding. Ineens ging de tijd veel sneller en kon ik naar het ziekenhuis.

De diabetes verpleegkundige controleerde nog even of ik de standen goed ingesteld had en liep nog een keer stap voor stap met mij door hoe ik het infuus moest plaatsen. Nu er iemand echt meekeek vond ik het toch iets spannender. Gelukkig wist ik alles nog te vinden en kon ik het infuusje plaatsen.

Auw! Dit deed meer pijn dan de vorige keer. Tranen sprongen in m’n ogen en met heel veel moeite kon ik een scheldwaterval voorkomen. Ik had waarschijnlijk een zenuwtje geraakt, kan gebeuren.

Cadeautje

Dit was de laatste keer dat ik mijn diabetes verpleegkundige echt zag. Ze gaat namelijk met zwangerschapsverlof. En hoewel ik haar de komende twee weken nog veel zal spreken was dit het laatste fysieke contact.

Ik had voor de kleine een toepasselijk cadeautje gemaakt. Een bloedsuikermeter rammelaar. En natuurlijk had ik ook voor haar een diabetes gerelateerd cadeautje.

Nu was het weer tijd om naar huis te gaan en samen met m’n pomp te zorgen voor mooie stabiele waarden.

Volgende week neem ik jullie mee in de eerste week van de pomp. Omdat ik natuurlijk lekker eigenwijs ben ging ik gelijk de dag erna tapas en taart eten, je bent maar 1 keer jarig toch?! Ook kon ik door de pomp sneller uit een hypo komen. Maar dat lees je maandag weer.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.